Solidarity and the Crisis of Trust

Solidarność i kryzys zaufania

Międzynarodowa konferencja z okazji 30. rocznicy narodzin Solidarności w Polsce

poniedziałek, 11 października 2010 r.

Dawny Gmach Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego

ul. Krakowskie Przedmieście 26/28, 00-325 Warszawa

  F O R M U L A R Z    Z G Ł O S Z E N I O W Y

Europejskie Centrum Solidarności, główny organizator obchodów 30. rocznicy narodzin związku zawodowego i ruchu społecznego Solidarność, organizuje, we współpracy z Katedrą im. Erazma z Rotterdamu Uniwersytetu Warszawskiego, międzynarodową konferencję Solidarity and the Crisis of Trust (Solidarność i kryzys zaufania). Udział w konferencji wezmą najwybitniejsi przedstawiciele nauk humanistycznych: filozofowie, ekonomiści, socjologowie i historycy idei. Nasze zaproszenie przyjęli: Shlomo Avineri, Daniel Cohen, John Gray, Ira Katznelson, Pierre Manent, Peter Sloterdijk, Jadwiga Staniszkis oraz Gianni Vattimo. Podejmą oni refleksję nad współczesną kondycją solidarności społecznej, politycznej i gospodarczej oraz nad perspektywami, jakie idea ta otwiera dla naszej przyszłości.

Żyjemy w okresie wielkiego kryzysu zaufania, który widoczny jest zarówno w życiu religijnym, duchowym, moralnym, społecznym jak i gospodarczym. Warto zatem zastanowić się, jak idea solidarności, podjęta przez myśl społeczną i polityczną, może ukazać nowe nadzieje, nawet jeżeli to są tylko nadzieje. Wychodzimy z przekonania, że bez rozmowy o przyszłości, niezależnie od tego, jak realna jest to przyszłość, nie da się dokonać tak dalece idących zmian, jakie spowodują „odnowienie oblicza tej ziemi". Kryzys zaufania w życiu religijnym powoduje sekularyzację, w życiu duchowym - poczucie braku sensu, w życiu moralnym - przekształcenie pluralizmu w nihilizm, w życiu społecznym i politycznym - kryzys demokracji, a w życiu gospodarczym - kryzys, jaki właśnie obserwujemy.

Chcemy zastanowić się nad kierunkami wychodzenia z tej trudnej sytuacji, nad tym, jak zachodnia cywilizacja, zgodnie z tradycją Alexisa de Tocqueville'a, może przechować wszystkie swoje nadzwyczajne zdobycze, a przede wszystkim wolność i solidarność, w tych trudnych okolicznościach. Jak zapobiec temu, by radykalny indywidualizm, egoizm i konformizm nie doprowadziły do zniszczenia duchowego dorobku naszej kultury. Skupimy się zatem na wyżej wymienionych problemach starając się, by na wszystkie spojrzeć z punktu widzenia roli solidarności w ich możliwym rozwiązywaniu.

Dr Maciej Zięba OP

Dyrektor Europejskiego Centrum Solidarności

Prof. dr hab. Marcin Król

Kierownik Katedry im. Erazma z Rotterdamu Uniwersytetu Warszawskiego

Informacje organizacyjne - zgłoszenia uczestnictwa

Konferencja odbędzie się w języku angielskim. Przewidujemy ograniczoną liczbę słuchawek do tłumaczenia dla słuchaczy konferencji.

Warunkiem uczestnictwa w konferencji jest przesłanie do 15.09.2010 r. wypełnionego formularza

F  O  R  M  U  L  A  R  Z

faksem pod numer: 58-767 79 78 lub pocztą elektroniczną na adres eMail: t.sulikowski@ecs.gda.pl.

Program konferencji

Biogramy uczestników konferencji

Pierre Manent (1949), francuski filozof polityki i historyk idei. Był asystentem Raymonda Arona na Collège de France. Obecnie profesor w Ecole des Hautes 'Etudes en Sciences Sociales w Paryżu, a także wykładowca w Boston College, badacz francuskiej tradycji liberalnej. Jeden z twórców i redaktorów kwartalnika liberałów „Commentaire". Do jego ważnych prac należą m.in.: Intelektulna historia liberalizmu (1987), Modern Liberty and Its Discontent (1998), Racja narodów. Refleksje na temat demokracji w Europie (2009).

Gianni Vattimo (1936), włoski filozof, publicysta i polityk. Kształcił się m.in. pod kierunkiem Hansa-Georga Gadamera. Profesor estetyki, zajmował się postmodernizmem i problemami religii. Wykłada na Uniwersytecie w Turynie, był także profesorem wizytującym na uniwersytetach amerykańskich. Aktywnie uczestniczy w europejskim życiu politycznym, obecnie poseł do Parlamentu Europejskiego. Napisał m.in. Koniec nowoczesności (1985), Społeczeństwo przejrzyste (1989), Christianity, Truth, and Weak Faith (razem z Rene Girardem, 2009).

Daniel Cohen (1953), ekonomista francuski. Wykładał na Université Nancy 2 oraz na Uniwersytecie Harvarda. Obecnie jest profesorem ekonomii na Université de Paris-I (Panthéon-Sorbonne) i Ecole Normale Superieure w Paryżu. Autor licznych prac, w których podejmuje temat polityki monetarnej, rynku pracy, globalizacji, m.in.: Misfortunes of Prosperity (1994), Wealth of the World, Poverty of Nations (1997), Our Modern Times (2002), Globalization and its enemies (2004).

Ira Katznelson (1944), amerykański politolog i historyk. Wykładał na Uniwersytecie Columbia, Chicago University i New School for Social Research w Nowym Yorku. Obecnie profesor nauk politycznych oraz historii na Uniwersytecie Columbia, gdzie zajmuje się m.in. problemami rasizmu i teorią demokracji. Napisał m.in. Working-Class Formation: Nineteenth-Century Patterns In Western Europe And The United States (1986), Paths Of Emancipation: Jews, States, And Citizenship (1995), Liberalism's Crooked Circle: Letters to Adam Michnik (1996), Political Science: The State Of The Discipline (2002).

Shlomo Avineri (1933), filozof i politolog żydowski. Związany z Uniwersytetem Hebrajskim w Jerozolimie, wykładał m.in. na London School of Economics w Londynie, Uniwersytecie w Yale, Oxford i Budapeszcie. W swej twórczości zajmuje się historią syjonizmu, filozofią społeczną, komunizmem i postkomunizmem, a także kwestiami tożsamości i integracji społecznej. Współautor m.in. Communitarianism and Individualism (1992), The Law of Religious Identity: Models for Post-Communism (1998) Integration and Identity and Politics and Identities in Transformation (2001).

Peter Sloterdijk (1947), niemiecki filozof i teoretyk mediów. Rektor Akademii Sztuk Pięknych w Karlsruhe. W swoich publikacjach podejmuje kwestie polityki społecznej, świata religii, krytyk kapitalizmu. Wydał m.in. Krytykę cynicznego rozumu (1983), Pogardę mas. Szkic o walkach kulturowych we współczesnym społeczeństwie (2000), Im Weltinnenraum des Kapitals (2005), Du mußt dein Leben ändern (2009).

John Gray (1948), brytyjski filozof polityki, pisarz i publicysta. Pracował m.in. na Uniwersytecie Harvarda, Uniwersytecie Oxfordzkim i Yale. Profesor myśli europejskiej na London School of Economics. Początkowo uznawany za jednego z czołowych myślicieli brytyjskiej Nowej Prawicy i apologetę rządów Margaret Thatcher, od lat 90-tych zdecydowany krytyk neoliberalizmu. Uczeń Isaiaha Berlina i Michaela Oakeshotta. W Polsce wydano m.in. jego Liberalizm (1986), Dwie twarze liberalizmu (2000), Al-Kaida i korzenie nowoczesności (2003), Czarna msza: apokaliptyczna religia i śmierć utopii (2007).

Jadwiga Staniszkis (1942), polska socjolog. Wykłada w Instytucie Studiów Politycznych PAN, Uniwersytecie Warszawskim, a także Wyższej Szkole Biznesu w Nowym Sączu. Zajmuje się teorią polityki, socjologią ekonomiczną, a także problemami transformacji ustrojowej, postkomunizmu i globalizacji. Do jej najważniejszych prac należą: Poland's Self-Limiting Revolution (1984), Ontologia socjalizmu (1988), Postkomunizm (2002), Władza globalizacji (2003).

Informacje o organizatorach konferencji

Europejskie Centrum Solidarności

Centrum to interdyscyplinarna instytucja, której głównym celem  jest zachowanie pamięci o moralnym przesłaniu Solidarności i twórcze przekazanie jej dziedzictwa przyszłym pokoleniom, wskazując jego aktualność i uniwersalizm.

Podstawą działalności ECS będzie nowoczesne interaktywne muzeum pokazujące, jak wydarzenia, które zapoczątkował strajk w Stoczni Gdańskiej, uruchomiły efekt domina - demontaż systemu komunistycznego w całej Europie Środkowej i Wschodniej.  Europejskie Centrum Solidarności mieścić będzie również multimedialne archiwum i bibliotekę, zabezpieczające dziedzictwo Solidarności. Poprzez wystawy - także ruchome, wędrujące po całym świecie - Centrum chce wzmacniać pamięć historyczną, która wydaje się w Europie słabnąć, a która jest niezbędna w budowaniu europejskiej tożsamości.

Drugi cel Europejskiego Centrum Solidarności - prospektywny - to przeniesienie dziedzictwa Solidarności w przyszłość. Temu celowi służą warsztaty dla młodych ludzi z całej Europy i seminaria dla młodzieży polskiej, konferencje, sympozja naukowe i debaty publiczne, cykle wykładów i dyskusji, a także wydawnictwa.

Jako instytucja kultury ECS kreuje wydarzenia kulturalne i inspiruje twórczość artystyczną. Centrum to także ośrodek naukowo-badawczy, zajmujący się zagadnieniami wolności i dzielący się dorobkiem pokojowej walki Solidarności o godność, sprawiedliwość i prawa człowieka z tymi, którzy są ich pozbawieni. To również miejsce debaty publicznej nie tylko o historii, ale i o współczesnych wyzwaniach, takich jak społeczeństwo obywatelskie, integracja Europy i pokój.

Katedra Erazma z Rotterdamu Uniwersytetu Warszawskiego

Celem Katedry jest stworzenie oferty programowej z zakresu nauk humanistycznych, która będzie inspirować studentów Uniwersytetu Warszawskiego do pracy naukowej. W ramach Katedry prowadzone są zajęcia dydaktyczne i program stypendialny, umożliwiające kontakt z najwybitniejszymi uczonymi z Europy.

W latach dziewięćdziesiątych w wiedeńskim Instytucie Nauk o Człowieku (IWM) powstał projekt przebudowy systemów studiów wyższych i badań naukowych w postkomunistycznych krajach Europy Środkowej. Program wsparła finansowo Komisja Unii Europejskiej.

W celu zrealizowania programu powołano Międzynarodowy Komitet Ekspertów, w którego skład weszli renomowani naukowcy z Europy Środkowej, Zachodniej i USA. Pracom Komitetu przewodniczył Lord Dahrendorf, znakomity socjolog i politolog. Zgodnie z zaleceniami Komitetu Instytut Nauk o Człowieku zainicjował tworzenie Katedr Europejskich na uniwersytetach Europy Środkowej. Katedry te były pomyślane jako miejsca, w których gościnnie będą wykładać i prowadzić badania najznakomitsi uczeni z całego świata.

Dzięki programowi IWM powstały trzy Katedry Europejskie: Biologii Molekularnej na Uniwersytecie Jerzego w Pradze, Fizyki Jądrowej na Uniwersytecie Eötvös Loránd w Budapeszcie oraz Nauk Społecznych i Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim.